.

പള്ള പിളർത്തി
ഉപ്പിലുരുണ്ട്
പൊരിവെയിലത്ത്
മലർന്നു കിടക്കുന്ന
അയ്‌ലയും ഉലുവാച്ചിയും
നന്ദനും കൂടിയാലോചിക്കുകയാണ്,
പെണ്ണാളുപ്പു തേച്ചതിത്തിരി കൂടിയോ?
വെയിലിൽ പൊള്ളുമ്പോ
ഇരട്ടി നീറ്റല്.
കൊട്ട മെടഞ്ഞപ്പോളിട്ട
ഓട്ടകളാണ്‌ പറഞ്ഞത്,
അതവള് മൂക്കീറ്റി തേങ്ങീപ്പോ
കണ്ണൊലിപ്പിച്ച ഉപ്പാവും.
പിന്നെയവൾ സിമന്റ് തറയിൽ
നടു തല്ലി കിതയ്ക്കുമ്പോ
ദേഹങ്ങളൊലിപ്പിച്ച വേർപ്പാവും. നിലവിളിച്ചോണ്ടവൾ ഉമ്മറത്ത്
വന്നു വീഴുമ്പോ മുതുകിലെ
ലൂണാറിന്റെ ചെളിയാവും.
ദേ വെയിലിൽ പൊള്ളിയവൾ
പിന്നെയും വരുന്നുണ്ട്
അയ്‌ലയും ഉലുവാച്ചിയും
കമിഴ്ന്നു വീണു മുഖം പൊത്തി.

Advertisements

സ്വപ്നദൂത്

വെളുപ്പാൻകാലം, മണി രണ്ടര, ഞാനിവിടെ ഉണർന്നു കിടക്കുന്നു. ഫാനിന്റെ റെഗുലേറ്റർ ഏറ്റവും കുറച്ചിട്ടു, അതിനെ ഒരു കൊളുത്തിൽ ഞരങ്ങാനനുവദിച്ചു.

തീക്ഷ്ണമായ എന്തോ ഒന്ന് സിരകളെ തൊട്ടു കടന്നു പോകുന്ന കാലമാണിത്. പ്രണയ പരവശതയുടെ കാലം. ലോകത്തെ മുഴുവൻ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശങ്ങളിലും ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള അതിയായ വെമ്പൽ. ദീർഘമായി ശ്വാസോഛാസങ്ങൾ എടുത്തു വിട്ടപ്പോഴൊക്കെ അടി വയറ്റിൽ പറവകൾ ചിറകടിച്ചു.

അതിലൊന്ന് പറന്നു എന്റെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.

“ഒരു ചിറക് വിൽക്കാനുണ്ടോ വേണോ?” എന്നൊരു ചോദ്യം.

“വാങ്ങാൻ പണമില്ല, കടമായി തരില്ലേ?”

കൂടുതൽ ആലോചിക്കാതെ ഒന്നിന് പകരം ഒന്നേ മുക്കാൽ ചിറക് തന്നു പറവകൾ പൊക്കിൾച്ചുഴിയിൽ ചേക്കേറി.

ചിറകെടുത്തു ഞാൻ കോട്ടകളും പർവതങ്ങളും താണ്ടി രാജവീഥികളും തെരുവോരങ്ങളും കടന്നു എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അലഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു വെള്ളക്കെട്ടിനരികിൽ മെല്ലെ ചിറക് താഴ്ത്തി പറന്നിറങ്ങി. അവിടെയൊരു ദൂതൻ നിന്നിരുന്നു. നനവൂർന്നിറങ്ങിയ ദൂതന്റെ ശരീരം എന്നിൽ കൂടുതൽ കൊതികളെ വളർത്തി. ദൂതൻ നടന്നടുത്തു, കയ്യിലെ പൂവിതളിൽ കുറിച്ച ദൂത് എന്റെ ഉള്ളം കയ്യിൽ തന്നു. ഒരേ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളിലെ ആഴമളന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ കവിത പുരട്ടി, ആത്മാവും ശരീരവും വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വിധം പൂവിതളിലെഴുതിയ ദൂതിനെ എന്റെ ഉള്ളം കയ്യിൽ നിന്ന് തിരികെ അയാളുടെ നാവിൽ വെച്ചു, അതയാൾ രുചിയോടെ കഴിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

അയാൾ ദൂതറിയിക്കാതെ അത് മുഴുവൻ കഴിച്ചു തീർത്തതിൽ ഞാൻ നിരാശപ്പെട്ടു. ഒരു ഞൊടിയിടയിൽ അയാൾ അപ്രത്യക്ഷനായി. അടുത്ത നിമിഷം ഞാനൊരു ദൂതായി മാറി. ചിറക് വെച്ചു പിന്നെയും പറന്നു ഞാൻ ദൂതുകളുടെ രാജകുമാരിയായി.

കിഴക്കൻ മലയിൽ ദൂത് കാത്ത് നിന്നവരെ നിരാശപ്പെടുത്താനാവില്ലല്ലോ. അവർക്കത് പകരേണ്ടതുണ്ട്. അവർ ദൂത് തേടി അലഞ്ഞവരാണ്. ഞാൻ അടങ്ങാത്ത ദാഹം പേറി വനാന്തരങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ പറന്നു. കാട്ടുചോലകൾക്കും മേഘമധുഉറവകൾക്കും കെടുത്താനാവാത്ത തീക്ഷ്ണമായ ദാഹം ഒടുവിൽ ദൂത് തേടിയ വനാന്തരഹൃദയങ്ങളറിഞ്ഞു.

അല്പം ഏറെ പ്രായം തോന്നിയ ഒരു മനുഷ്യൻ എന്നെയും കൂട്ടി വനത്തിന്റെ ഒത്ത നടുവിലെത്തി. അതാ ദൂതൻ അവിടെയും. ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ ദൂതനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ പരമാവധി നടന്നു.നാലു കാൽപ്പാദങ്ങൾ തണുത്ത ഇലപ്പരപ്പിനെ ഉരുമ്മി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇണ ചേരുന്ന സർപ്പങ്ങളും കൂകിക്കളിയാക്കുന്ന വാനരചെറുക്കന്മാരും കടന്നു ദൂതൻ എന്നെ ഒരു വന്മരത്തിന്റെ കീഴിൽ നിർത്തി. കടുത്ത പൂമ്പൊടികളുള്ള വെളുത്ത് നിറഞ്ഞ പൂക്കൾ പൊഴിക്കുന്ന മരമായിരുന്നു അത്. ദൂതനൊരു പൂവെടുത്തു എന്റെ ഇടതു ചെവിയിൽ വെച്ചു. മറ്റൊന്നെടുത്തു ചുണ്ടിലും.

ഇരുപൂക്കളെയും ആസ്വദിച്ചു കണ്ണുകൾ വിടർത്തി ദൂതൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

തൊട്ടടുത്ത ഞൊടിയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഏതാനും ദൂതിന്റെ തൂവലുകൾ ബാക്കിയായി.

ദൂത്

ജന്മാന്തരങ്ങൾക്കുമപ്പുറം നിന്നൊരു പ്രാവ് പറന്നു വന്നു. അത് പറഞ്ഞ കഥ കേട്ടു ഞെട്ടി നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. പറഞ്ഞാലാരും വിശ്വസിക്കാത്ത പല പ്രാവിൻ ദൂതുകളുള്ള കഥപുസ്തകം കണ്ടുറ്റവരും ഉടയവരും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ടൊടുവിൽ ഞാനും മറ്റൊരു പ്രാവായി അങ്ങു ദൂരെ നാട്ടിലെ ആ നനഞ്ഞ മണ്ണിലെ പ്രാവിൻ കൂട്ടിൽ പോയി മറ്റൊരു ദൂതറിയിക്കേണ്ട കാലമടുത്തു.
ചെല്ലുമ്പോൾ മനുഷ്യന്മാർ മറ്റു പ്രാവുകൾക്ക് വെള്ളം കൊടുക്കുകയാവും.
ദൂത് ഓതുന്ന മാത്രയിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകണം.
അവരറിയേണ്ടതില്ല വന്നതാരെന്നും നിന്നതാരെന്നും. അവർ ദൂത് മാത്രമാറിയേണ്ടവരാണ്.

റോസാ…

റോസാപുഷ്പങ്ങളെ പറ്റി നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിധാരണകളുണ്ട്,
തൊടുന്ന മാത്രയിൽ അടരുന്ന
അതിന്റെ ഇതളുകളെപ്പറ്റിയും.
അവയടരുന്നത് ഒരു തലോടലിലല്ല,
തലേന്നത്തെ രാത്രി മഴയുടെ നിരന്തര
പ്രഹരങ്ങളിലാണ്.
അവ കുതിച്ചു ചാടുന്നത് പോലെ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയോ?
അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ ശവക്കോട്ടകൾ വെറുത്ത ശവങ്ങൾ പ്രേതങ്ങളായാലെന്നത് പോലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയാണ്.
അതിനാലാണ് അവ ഇതൾ വിടർത്തുന്നത്.
അതിനാലാണ് അവ കൈവിരൽ
തൊട്ടാൽ പല തുള്ളികളായി നിറയുന്നത്.
അവയ്ക്ക് അവയുടെ തന്നെ സൗരഭ്യത്തോട് അതി തീക്ഷ്ണമായ പ്രണയമാണ്.
അത്തരം റോസാ പുഷ്പങ്ങൾക്ക് ഉദ്യാനപാലകരേക്കാൾ ഇഷ്ടം കരിവണ്ടുകളെയായിരിക്കും.
അത്തരം റോസാ പുഷ്പങ്ങളെപ്പോലെയാണ് ചില പെണ്ണുങ്ങൾ. 😊

-ജാനകി

അലയുന്ന അരയനും അരയത്തിയും

നമുക്കീ നാടും നമ്മുടെ കൊട്ടിലും കുഞ്ഞു കിടാങ്ങളും പോരെ പെണ്ണേ…

മതി മതിയേ
നമുക്കീ നാടും നമ്മുടെ മണ്ണും മീനുറവേം.

***************************************

നമുക്കീയാഴക്കടലിൻ തോപ്പിലെ മുത്തും പവിഴവും വേണോ പെണ്ണേ…

വേണ്ടെന്റരയാ നമുക്ക് ചോറും ചോരാത്ത കൂരയും
മാത്രം മതി..

****************************************

നാകപ്പടവുകൾ നീട്ടിവിരിച്ചൊരീ മണ്ണിൻ പരപ്പുകളാർക്കു പെണ്ണേ…

തല്ലു കൊള്ളാനീ കുഞ്ഞിളം കൈകൾക്ക് മേലാകെ തൂവാൻ വിരിച്ചതല്ലേ..

****************************************

വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന കണ്മഷിപ്പൂമണൽ കോരിയെടുക്കാൻ വന്നതാര്

കണ്ടോ നീ പെണ്ണേ വായുള്ള യന്ത്രങ്ങൾ നാടിനെ തിന്നു തുരന്ന കാഴ്ച..

(_നിശബ്ദത- )

ഇല്ലെന്റരയാ…
കണ്ടില്ല മുന്നിൽ കണ്ണു നിറച്ചുമിരുട്ടാണല്ലോ..

അവർ കെട്ടിയ മൂടുപടങ്ങളല്ലോ.

******************************************

എങ്കിലും പെണ്ണേ നിന്നെയീപ്പേറുന്ന നാടിനെ നീയും മറക്കാമോ..
പള്ള നിറച്ചും ചോറു വിളമ്പിയ വെള്ളക്കടല് മറക്കാമോ..

ഇല്ലെന്റരയാ ഒന്നും മറന്നില്ല
നാടില്ലേൽ ഞാനില്ല നാമില്ല.(2)

***********************************

പോരെന്റെ പെണ്ണേ ചങ്ക് വിരിക്കാം
കാറ്റും കരയും കാത്തു വെക്കാം.

പോരുന്നു ഞാനും കൂടെയരയാ
നാമൊന്നും ചേരുമ്പോൾ കൂടില്ലേ
കൂടെയൊരായിരം പേരില്ലേ..

******************************************

നമുക്കീ നാടും നമ്മുടെ കൊട്ടിലും കുഞ്ഞു കിടാങ്ങളും പോരെ പെണ്ണേ…

മതി മതിയേ
നമുക്കീ നാടും നമ്മുടെ മണ്ണും മീനുറവേം.

-ജാനകി

മറ്റാർക്കുമെന്നെയറിയില്ല

ഉറങ്ങാതുറക്കാതൊരു രാവിന്റെ അന്ധകാരം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി അതിൽ മഞ്ഞ വെട്ടങ്ങളിട്ടു കടലയും കൊറിച്ചു പുലരുവോളം കൂട്ടിരുന്നു കൂടെക്കലമ്പിയവർക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കുമെന്നെയറിയില്ല…

കൊറിക്കുമ്പോൾ ഉണക്കാറ്റാൻ കുപ്പിയിൽ തീയും മുളകും നിറച്ചവർക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കുമെന്നെയറിയില്ല.🌶️

നീണ്ട പാട്ടുകളിൽ രാത്രി കൊരുത്തിട്ട നാടോടിചങ്ങാത്തങ്ങൾക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കുമെന്നെയറിയില്ല.🎶

പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും പരതുമ്പോൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചവർക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കുമെന്നെയറിയില്ല.👀

മറ്റാർക്കുമറിയില്ല രാവിന്റെ വിരലിനാണുച്ചവെയിലിനെക്കാൾ തീക്ഷ്ണതയെന്ന്.❤️

നമ്മൾ

    #കവിത

പൂത്തിരി കത്തിച്ചു വെട്ടം വിതറുന്ന നൂറു പൂവിതളുകൾ വിരിച്ചു തന്നു…

അവ വീണു മണ്ണിൽ മറഞ്ഞിടും മുൻപൊരു തൊങ്ങൽക്കസവിന്റെ ചേല തന്നു.
തന്നു നീ മണമുള്ള ചില്ല തന്നു..

ചില്ലയിലൊരു കുല പൂവ് തന്നു.

പൂവിതൾ മധുവാൽ നിറച്ചു തന്നു

പൂമ്പൊടിയിലെന്നെ നീ കൊണ്ടു തന്നു.
ഇന്നലെ നീ തന്ന പൂവും പുലരിയും

പുകയറ തിന്നത് കണ്ടില്ലേ നീ…

ഇന്നവ നമ്മുടെതല്ലെന്നു നീ നിന്റെ വാക്കിനാൽ ചൊല്ലാഞ്ഞ ചൊല്ലല്ലയോ..
ഓർക്കണം നമ്മളോരോ തൃക്കാർത്തിക

വന്ന വഴി മണ്ടിത്തിരിച്ചു പോകുന്നതും,

പൂത്തിരികൾ ശ്വാനന്റെ മൂത്രത്തിലണയുവതും

തൊങ്ങൽക്കസവുകൾ വാ പൊത്തി വിങ്ങുവതും.
ഓർക്കണം നമ്മൾ വിഷുവും പൊന്നോണവും ഓർക്കാതെ നീങ്ങരുതോരോ നിലാവും..

മധുര സുരതങ്ങൾ, വനമല്ലിത്തോട്ടങ്ങൾ 

മുല്ലവിരിച്ച തൂമഞ്ഞിൻ പുതപ്പുകളും.
അനുഭൂതി പോലും തീണ്ടാത്ത മൂർഛകൾ

വാക്കിന്റെ കൽതുണ്ടിൽ മൂർച്ചയായി…

നാമിരു പാതയായ്..രണ്ടിളം ദേഹമായ്

ഒന്നുമറിയാതവിടെ ‘നമ്മൾ’ ഉറങ്ങുന്നു..
മെല്ലെചവിട്ടുക നമ്മളുറങ്ങട്ടെ

നാമിരു പേരെന്നറിയാതുറങ്ങട്ടെ,

നമ്മൾ നാമെന്നു ചിന്തിച്ചുറങ്ങട്ടെ.

നമ്മളിരു പേരല്ലായ്മ വിടരട്ടെ.

അശ്വതി ജാനകി

🙂ജീവിക്കുന്നവരെ…..

ഇങ്ങനെ നിസ്സാരമായും സാധാരണമായും ജീവിതം തള്ളി തീർക്കുന്നവരോട് എനിക്ക് തീർത്താൽ തീരാത്ത സഹതാപമാണ്.

അതെങ്ങനെയാണ് സാധിക്കുന്നത്?
വായിച്ചു മനസ്സ് നിറച്ചു ആകാശം നോക്കി കിടന്നു സന്തോഷിക്കാത്തവർ. അവരൊക്കെ മരിച്ചാൽ എങ്ങോട്ട് പോകുമോ എന്തോ..
മാസം കിട്ടുന്ന വരുമാനം എല്ലാത്തരം ആഡംബരങ്ങൾക്കും ആവശ്യങ്ങൾക്കും തുല്യമായി വീതിച്ചു കഴിച്ചു കുടിച്ചു കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുഞ്ഞുങ്ങളെ നിർമിച്ചു മരിച്ചു പോകുന്നവർ.
അവരൊക്കെ ആനന്ദിക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ…
പ്രേമിച്ചും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചും തുള്ളിച്ചാടി കെട്ടു പിണഞ്ഞു ഒന്നാവാത്തവർ.
യന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നെന്ന പോലെ ഉത്ഭവിക്കുന്ന അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.
അവരെങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്?
പട്ടിണി കിടന്നു നോക്കാത്ത അവർക്ക് രുചികളെ അടുത്തറിയുമോ?
പാർട് ടൈം പണിയെടുത്തു വിയർക്കാത്ത അവർക്ക് അവരുടെ വിജയങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ?
സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ആനന്ദത്തിന്റെ വിത്തുകൾ നനച്ചു വളർത്താതെ അന്യന്റെ ആനന്ദങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നവർ.
ചിരിക്കാതെയും ബഹളം വെക്കാതെയും “ചത്തു” പോകുന്നവർ.

എനിക്കിഷ്ടം ‘ജീവിക്കുന്ന’വരെയാണ്.
ജീവിതം ‘ജീവിച്ചു’ തന്നെ തീർക്കുന്നവരെ.

പ്രേമിക്കുന്നവരെ☺️
സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ചുറ്റുമുള്ളവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പണിയെടുക്കുന്നവരെ,
ഒന്നിന് വേണ്ടിയും സ്വത്വത്തെയും ആത്മാര്ഥതയെയും പണയം വെക്കാത്തവരെ,
ഒരു തവണ എങ്കിലും ബിയറടിച്ചു പൂസാവുന്നവരെ,
കവിത ഏറ്റു മത്തു പിടിക്കുന്നവരെ,
കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരച്ചിലുകൾ ഏറ്റു വാങ്ങുന്നവരെ,
രാത്രികളിൽ തെരുവോരത്തെ മഞ്ഞ വെട്ടത്തിൽ കറങ്ങി നടക്കുന്നവരെ,
ആണെന്നും പെണ്ണെന്നും ഇല്ലാതെ കൂട്ടു കൂടി പാട്ടും പാടി സന്തോഷം പരത്തുന്നവരെ,
അമ്മയേം കൂട്ടി സിനിമക്ക് പോകുന്നവരെ,
പട്ടിണിക്കോലങ്ങളുടെ സഞ്ചിയിൽ ദോശയും ചമ്മന്തിയും ഒരു പൊതി വാങ്ങി വെച്ചിട്ട് ആരും കാണാതെ മുങ്ങുന്നവരെ,
പ്രതിഫലം നോക്കാതെ വിദ്യ പകരുന്നവരെ,
ചിരിപ്പിക്കുന്നവരെ,
ചിന്തിപ്പിക്കുന്നവരെ,

അവരെയാണെനിക്കിഷ്ടം.

അരുവി എന്ന തമിഴ് ചിത്രം നമ്മോട് പറയുന്നത്.____________________________________________

 

അരുൺ പ്രഭു പുരുഷോത്തമൻ എന്ന സംവിധായകന്റെ സംവിധാന മികവിന്റെയും അദിതി ബാലൻ എന്ന നടിയുടെയും മറ്റനേകം പേരുടെയും ഒഴുക്കുള്ള അഭിനയത്തിന്റെയും ഒരേടാണ് അരുവി. 

ഒരു അരുവി എപ്രകാരം ഒഴുകി നീങ്ങുന്നുവോ അതേ ഗതിയിലും താളത്തിലും ഈ ചിത്രം കാഴ്ചക്കാരനിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
   സമകാലീന സാഹചര്യങ്ങളെ വല്ലാതെ വിമർശിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം പലരുടെയും കണ്ണു തുറപ്പിക്കുമെന്നത് നിശ്ചയം. 

  അരുവി എന്ന നാടൻ പെണ്കുട്ടിയുടെ ഇളം ബാല്യം മുതൽ വളർച്ചയുടെ അങ്ങേയറ്റം വരെ കഥ നീങ്ങുന്നു. അവളുടെ ബാല്യത്തെ ചിത്രീകരിക്കുമ്പോൾ അരുൺ പ്രഭു അതിനെ അങ്ങേയറ്റം മനോഹരമാക്കി.

“കുക്കു ട്ടി കുന്നാട്ടി..

കൊഴക്കട്ട.. കൊഴക്കട്ട…

കുട്ടിക്കുട്ടി കൊഴക്കട്ട..” ❤️🎶 ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ഒരു ഗാനം ഒരു ചെല്ലക്കുട്ടിയുടെ സ്വരത്തിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ സ്ക്രീനില് കണ്ണു കുളിർപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ സംവിധായകൻ ഒരുക്കുന്നു.

അച്ഛനും മകളും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധവും ഗ്രാമീണതയുടെ എല്ലാ നൈർമല്യവും ഒത്തു ചേർന്ന തുടങ്ങുന്ന ചിത്രം പിന്നീട് വഴിത്തിരിവുകളിലൂടെ നീങ്ങുന്നു.

എമിലി എന്ന ട്രാൻസ്‌ജണ്ടർ ചങ്ങാതിയും അരുവിയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കഥയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുന്നു.

ലക്ഷ്മി ഗോപാലസ്വാമി ഉൾപ്പെടെ നിരന്നു വരുന്ന ഓരോ ചെറിയ കഥാപാത്രവും നമ്മളിൽ ചേർന്നു നിൽക്കും. അതിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോകാൻ ഇനിയും തയാറാവാത്ത ഒരാൾ “പീറ്റർ” ആണ്. ഒരു ഇന്ററോഗേഷന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പുരോഗമിക്കുന്ന കഥ ഒടുക്കം ചെന്നു കണ്ണു നനയിച്ചു നിർത്തുന്നു.

 സമൂഹം അരുവിയെ അങ്ങേയറ്റം മോശമായി കാണുമ്പോൾ ഒരു അടിമയാവാതെ പകരം ഒരു റിബൽ ആയി അവൾ തീരുമ്പോൾ ആ വിപ്ലവം പോലും ഒടുവിൽ സ്നേഹത്തിൽ തന്നെ കലാശിക്കുന്നു.

ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിന്റെ മിനിയെച്ചർ ആണ് അരുവി. ഇരയും ഇര പിടിക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണെന്ന് നമ്മൾ തന്നെ സംശയിക്കും. 😊 

എന്നാൽ മിനിറ്റുകൾ നീളുന്ന അരുവിയുടെ ചില വാചകങ്ങൾ വമ്പൻ സ്രാവുകൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ഇടം നൽകുന്നതാണ്. 
ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്? സന്തോഷമായി ജീവിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്താണ്?എന്നിങ്ങനെ പ്രസ്കതമായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുനിന്നുവെങ്കിലും ഞൊടിയിടയിൽ അരുവി അതിനുത്തരവും നൽകുന്നുണ്ട്. 
ഇതു വരെ കാണാത്ത എന്തോ ഒന്ന് ആ ചിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ചിത്രം തീരുമ്പോൾ ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന അരുവിയുടെ മുഖം പീറ്റർ ക്യാമറയില് പകർത്തുന്നുണ്ട്. അത് നമ്മളെ വിട്ടു പോകില്ല. ആ ക്യാമറ ഫ്‌ളാഷ് ഒരു വേള നമ്മുടെ കൺ ചിമ്മൽ തന്നെയാണ്.

ചെറുപ്പത്തിൽ അവൾ കാണുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടം പോലെ മറ്റൊന്ന് പിന്നീട് ഒറ്റപ്പെട്ട ശേഷവും അവൾ കാണുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യാപിക്കുന്നു.

സമൂഹം നിറയെ അഴുക്കുകൾ തള്ളിയാലും വിസർജ്യം ഒഴുക്കിയാലും ഒക്കെ തൂത്തെറിഞ്ഞു അരുവി ഇനിയുമൊഴുകും.

അരുവിയുടെ ഒഴുക്കിൽ ഒരുപാട് കൂർത്ത കല്ലുകൾ ഉരുണ്ടു മിനുസപ്പെടുന്നു.

.

ഇത് മാറ്റി നിർത്തപ്പെട്ടവരുടെ കഥയാണ്.

ഞാൻ പറയാതെ പോയ മറ്റ് പലതും ഇനി അരുവി പറയും.❤️❤️❤️❤️
അശ്വതി ആലപ്പാട്

#ചിത്രങ്ങൾ#ഗൂഗിൾ

പച്ചപ്പ്.              #കവിത

ഇക്കരെ നിൽക്കുമ്പോളക്കരപ്പച്ച

അക്കരെച്ചെന്നപ്പോളിക്കരെയും

അക്കരെക്കാണും പൂവും പുൽനാമ്പും

താരും തളിരും സുഗന്ധവും നീളെ.

നേരെ കിഴക്കൊരു മൊട്ടപ്പൻ നിൽപ്പു,

അവനുമുണ്ടൊരു നാഴി അക്കരപ്പച്ച.

അവനിന്നു നിന്നിടം പോരാതെ തളിർ തേടി

ഇക്കരെക്കെത്തുമ്പോൾ രാവണഞ്ഞു.

രാവല്ലേ രാവിന്റെ കാർകുളിരല്ലേ,

മൊട്ടപ്പൻ പിന്നെയും ആധി പൂണ്ടു.

“അല്ലമ്മേ ചിന്നമ്മേ അക്കരെപ്പോണം

അക്കരയ്ക്കാണെല്ലാ പച്ചയും തളിരും.”

“ഇല്ലപ്പാ മൊട്ടപ്പാ അങ്ങനെയല്ല,

പച്ചയും തളിരും നിന്റുള്ളിലാണെന്നേ”

കേൾക്കാതെ മൊട്ടപ്പൻ പാഞ്ഞോടി ചാഞ്ഞു

അങ്ങു കിഴക്കു പോയ്‌ വീണുദിച്ചു.

എന്നിട്ടും പച്ചപ്പ് അക്കരെത്തന്നെ.

“എന്തമ്മേ ചിന്നമ്മേ അർക്കനീ കഷ്ടം

പച്ചപ്പുല്ലൊക്കെയും അക്കരെത്തന്നെ”

“പൊന്നപ്പാ മൊട്ടപ്പാ ഒന്നിങ്ങു നില്ലേ,

നീ കാണും പച്ചപ്പ് പച്ചപ്പല്ലെന്നേ,

പച്ചപ്പ് പുല്ലിലെ പച്ചയല്ലെന്നേ,

അതു നിന്റെയുള്ളിലെ പച്ചയാണെന്നേ..

അക്കാരെക്കാണുന്ന പൂവൊന്നും പൂവല്ല

അക്കരെത്തളിരിട്ട കാടൊന്നും കാടല്ല.

നീ ചെല്ലുന്നിടം വേണം പൊട്ടിതളിർക്കാൻ.

നീ വേണം നിന്നിടം പൊന്നാക്കി മാറ്റാൻ.

എന്നപ്പാ മൊട്ടപ്പാ പുലരിപ്പൂമുത്തെ,

നീ വന്നുദിച്ചിടം നീ ചെന്നു നിന്നിടം

നിൻ രേണു വീണിടം നിൻ ചിരി ചോർന്നിടം

നീ പുലരിയായിടമൊക്കെയും പച്ചയായ്,

അക്കരെയല്ലെന്റെ മൊട്ടപ്പാ പച്ചപ്പ്

പച്ചപ്പതൊക്കെയും ഇക്കരെയാ.

-അശ്വതി ആലപ്പാട്